Rzęsistkowe zapalenie pochwy

Rzęsistkowe zapalenie pochwy – objawy, leczenie i opis rzęsistkowicy

erotyka Mama i dziecko

Rzęsistkowica jest uważana za najczęściej występującą na świecie chorobę przenoszoną droga płciową. Według ocen WHO, roczna zapadalność na tę chorobę wynosi obecnie około 200mln. Częstotliwość występowania rzęsistkowicy jest różna w różnych krajach, w dużej mierze zależy od badanej populacji kobiet.

Rzęsistkowe zapalenie pochwy

RZĘSISTKOWICA /Trichomoniasis/

PRZENOSZENIE CHOROBY
Rzęsistkowica przenosi się przede wszystkim drogą płciową. Rzęsistki mogą utrzymywać się w środowisku wilgotnym lub w moczu przez blisko 24godziny, więc możliwe są także zakażenia pośrednie na skutek używania wspólnych ręczników, gąbek, przyrządów do irygacji pochwy, a nawet brudnych wanien.
W krajach rozwiniętych, o wysokim poziomie higieny, zakażenia drogą pośrednią są rzadkie, a większość zakażeń jest następstwem stosunku płciowego z osobą chorą. Inaczej przedstawia się sytuacja epidemiologiczna w krajach biednych, gdzie zakażenia drogą pozapłciową odgrywają większą rolę.
U 30-40% mężczyzn, partnerów kobiet z rzęsistkowicą pochwy, stwierdza się rzęsistki w drogach moczowo-płciowych. Odsetek ten zależy w dużym stopniu od czasu, jaki upłynął od ostatniego kontaktu płciowego.Wśród mężczyzn badanych nie później niż 48  godzin po stosunku wynosi 70%.
Rzęsistkowicę jako przyczynę nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej stwierdza się u 1-7% mężczyzn, podczas gdy u partnerek tych mężczyzn odsetek rzęsistkowicy pochwy wynosi aż 85%. Ważnym spostrzeżeniem jest fakt częstego występowania rzęsistkowicy wraz z innymi chorobami wenerycznymi, takimi jak rzeżączka, zakażenia chlamydiami lub HIV.
Podobnie jak w przypadku innych chorób wenerycznych zakażenie rzęsistkiem pochwowym zwiększa ryzyko zakażenia HIV.

ETIOPATOGENEZA

Spośród trzech rzęsistków posożytujących u człowieka,tylko rzęsistek pochwowy jest uważany za organizm patogenny. Pozostałe spotyka się jako saprofity w jamie ustnej i w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego.
Wszystkie rzęsistki są jednokomórkowymi wiciowcami należącymi do pierwotniaków.Po zakażeniu rzęsistki przyczepiają się do komórek nabłonka pochwy, wywołując miejscowy stan zapalny, którego intensywność zależy zarówno od zjadliwości szczepu, jak i reakcji immunologicznej gospodarza.
Mimo że zakażenie rzęsistkami wywołuje reakcję humoralną,która można mierzyć poziomem przeciwrzęsistkowych immunoglobulin klasy A, a także reakcję komórkową, aktywując limfocyty T, reakcję te nie maja większego znaczenia praktycznego.

Dowodem na to jest brak odporności na powtórne zakażenie tymi pierwotniakami oraz brak odporności śródzakaźnej. Dominująca formą obrony organizmu na zakażenie rzęsistkami jest zwiększona liczba leukocytów wielojądrzastych w pochwie, stymulowana przez wydzielaną przez T.vaginalis substancję chemotaktyczną.
Leukocyty te mają zdolność niszczenia rzęsistków przez bliżej nieznany mechanizm, a nie tylko na drodze fagocytozy, która wydaje się mieć znaczenie drugorzędne.
Mimo,że dokładny patomechanizm zakażenia rzęsistkami wymaga lepszego poznania, dotychczasowe obserwacje wskazują, że T.vaginalis uszkadza komórki nabłonka kolczystego pochwy głównie przez bezpośrednie oddziaływanie na komórki i wydzielanie substancji cytotoksycznych.

OBRAZ KLINICZNY

Obraz kliniczny rzęsistkowego zapalenia pochwy waha się od przypadków bezobjawowych do ciężkiego zapalenia pochwy. Okres wylęgania choroby wynosi od 3-28dni.
Do najbardziej charakterystycznych objawów rzęsistkami u kobiet należą obfite upławy (50-75%), świąd sromu i pochwy (25-50%) oraz różnego rodzaju bolesność podczas spółkowania występująca u mniej niż połowy chorych.
Upławy towarzyszące rzęsistkowemu zapaleniu pochwy są przeważnie koloru szarego, rzadziej żółtozielonego,nierzadko pieniste i w ok.20% przypadków mocno cuchnące. Zapach nieświeżych ryb bardziej charakterystyczny dla BV spowodowany jest zastąpieniem pałeczek kwasu mlekowego przez florę bakteryjną spotykaną w bakteryjnym zapaleniu pochwy.
Do innych,często obserwowanych objawów,zalicza się uporczywe pieczenie sromu, objawy dysurii i rzadziej potrzebę częstego oddawaniu moczu. Te ostatnie dolegliwości łączą się zazwyczaj z zajęciem przez proces chorobowy cewki moczowej. Do rzadkich objawów należy ból w dole brzucha, co przez niektórych autorów jest interpretowane jako dowód przedostania się infekcji do wyższych odcinków dróg moczowo płciowych.
Ważną cechą obrazu klinicznego rzęsistkowicy jest zjawisko nasilenia się dolegliwości w trakcie miesiączki lub tuż po niej.
Podczas badania pacjentki uwagę zwracają zaczerwienienie przedsionka pochwy i samej pochwy. W przypadkach przebiegających z dużą ilością upławów obserwuje się niekiedy zmiany wyprzeniowe w obrębie warg sromowych i sasiadujących odcinków skóry.
W tylnym sklepieniu można dostrzec pienistą wydzielinę wywołana przez produkujące gaz bakterie, towarzyszące niejednokrotnie rzęsistkowicy pochwy.
Ważną cechą diagnostyczną jest przesunięcie się pH pochwy w kierunku zasadowego, zazwyczaj powyżej 5.

ROZPOZNANIE

Rozpoznanie rzęsistkowego zapalenia pochwy opiera się na wykryciu rzęsistków
w wydzielinie z pochwy oraz towarzyszących zapaleniu objawach.
Rozpoznanie rzęsistkowicy tylko na podstawie charakterystycznych objawów niesie ze sobą duże ryzyko błędu. Rzęsistkowica pochwy często towarzyszy zakażeniu rzeżączką lub chlamydiami.

DIAGNOSTYKA RZĘSISTKOWICY

Badanie w „kropli wiszącej” -należy do najprostszych i jednych z najczęściej wykonywanych badań w celu wykrycia rzęsistkawicy. Przed pobraniem materiału należy przygotować szkiełko podstawowe, na które nakłada się 1-2 krople roztworu  fizjologicznego NaCl.
Materiał do badania na rzęsistki należy pobierać z tylnego sklepienia pochwy za pomocą ezy bakteriologicznej lub jałowego wacika.
Badanie w „kropli wiszącej” należy wykonać możliwie szybko, ponieważ wysychanie preparatu oraz jego pochodzenie upośledza ruchomość pierwotniaków.
Czułość tej metody w przypadku rzęsistkowego zapalenia pochwy określa się na 40-80%.

Preparaty barwione: w wydzielinie pochwowej u kobiet rzęsistki można wykrywać przy użyciu preparatów barwionych metodą Grama, Giemzy, Papanicolaou, a nawet błękitu metylenowego.
Pierwotniaki rozpoznaje się na podstawie gruszkowatego lub elipsoidalnego kształtu oraz wielkości, która powinna być nieco większa od krwinki białej.

BADANIE FLUORESCENCYJNE

Do badanego materiału umieszczonego na szkiełku podstawowym dodaje się kroplę odczynnika zawierającego mieszaninę przeciwciał monoklonalnych swoistych dla rzęsistka pochwowego i znakowanych fluoroscencją.
Po okresie inkubacji trwających kilkanaście minut,w temp.37st.C i srodowisku wilgotnym ogląda się preparat w mikroskopie fluoroscencyjnym.

LECZENIE

Podstawowym lekiem stosowanym w rzęsistkowicy pochwy jest metronidazol. Można go stosować w jednorazowej dawce doustnej wynoszącej 2g lub w dawkach podzielonych 500mg doustnie 2xdziennie przez 7dni.
W sytuacjach,w których stosowanie ogólne metronidazolu jest przeciwwskazane (np.w pierwszym trymestrze ciązy lub w okresie karmienia piersią), lek ten można stosować w formie tabletek lub czopków dopochwowych w dawce 500mg 1xdziennie (na noc) głęboko do pochwy przez okres 7dni. Z innych preparatów stosowanych w rzęsistkowicy należy wymienić: tynidazol stosowany w dawce jednorazowej 2g doustnie lub 150mg 2xdziennie przez 7dni.
Z powodu częstych reinfekcji i zdarzających się z różnych powodów, niepowodzeń w terapii rzęsitowicy wskazane są badania kontrolne po leczeniu.

Leczenie partnerów jest obligatoryjne, niezależnie od wyniku badań na rzęsistki.
Chore powinny być pouczone o konieczności abstynencji płciowej do momentu wyleczenia partnera.

Artykuł powstał dzięki portalowi tabletki na powiększenie biustu

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o