Ból i drętwienie rąk- sprawdź czy to nie zespół cieśni nadgarstka

Masz coraz większy problem z zapięciem guzika czy utrzymaniem kubka w ręku? Do tego skarżysz się na nieprzyjemne drętwienie palców oraz mrowienie i ból w okolicy nadgarstka? Najprawdopodobniej cierpisz na tak zwany zespół cieśni nadgarstka. Dowiedz się więc jakie są przyczyny schorzenia oraz jak je zdiagnozować i leczyć.

Zespół cieśni nadgarstka – objawy i przyczyny

Jest to schorzenie, którego pierwsze objawy są bardzo często bagatelizowane. Są nimi drętwienie palców (kciuka, wskazującego, środkowego i serdecznego) oraz ból łokcia i stawu ramiennego, które pojawiają się zwykle w nocy lub rano. Z czasem ból i nieprzyjemne mrowienie pojawia się coraz częściej i towarzyszy temu pogorszenie czucia w opuszkach palców. To wszystko utrudnia wykonywanie codziennych czynności – przedmioty zaczynają wypadać z rąk, ciężko precyzyjnie narysować koło czy obciąć coś nożyczkami.

Objawy zespołu cieśni nadgarstka wynikają z ucisku na nerw pośrodkowy przebiegający w kanale nadgarstka, a przyczyn choroby jest tak naprawdę wiele. Najczęściej jest ona następstwem złych nawyków (bazujących na wykonywaniu powtarzających się jednakowych ruchów placów i nadgarstka podczas np. pisania na klawiaturze, operowaniu myszką, grania na instrumentach itp.) bądź towarzyszy innym chorobom takim jak:

• gruźlica;
• choroby gruczołów wydzielania wewnętrznego, np. niedoczynność tarczycy, cukrzyca;
• choroby reumatyczne, np. reumatoidalne zapalenie stawów, twardzina układowa, dna moczanowa;
• występowanie nieprawidłowych struktur w kanale nadgarstka, np. tłuszczaki, kostniaki, gangliony.

Ponadto zespół cieśni nadgarstka może pojawić się w wyniku urazu (np. złamania nadgarstka) bądź też obrzęku struktur w kanale nadgarstka podczas ciąży.

Jest to choroba, która dotyka 3-6% społeczeństwa (częściej chorują na nią kobiety niż mężczyźni) oraz może pojawić się w każdym wieku (zazwyczaj diagnozowana jest u osób w wieku około 40-50 lat).

Diagnozowanie zespołu cieśni nadgarstka

Jak już zostało wspomniane, większość osób bagatelizuje pierwsze objawy choroby. Bywa również tak, że część osób przechodzi epizod wystąpienia objawów zespołu cieśni nadgarstka, które samoistnie ustępują. Niemniej jednak każde niepojące symptomy warto skonsultować z lekarzem.

Diagnozowanie zespołu cieśni nadgarstka bazuje w pierwszej kolejności na wykonaniu testów prowokacyjnych (np. testu Phalena, odwróconego testu Phalena, testu Tinela, testu opaski uciskowej). Ich dodatnie wyniki są podstawą do przeprowadzenia dalszej diagnostyki przy pomocy:

• elektroneurografii (ENG) w celu oceny funkcji nerwów obwodowych;
• badania RTG i USG;
• obrazowania techniką rezonansu magnetycznego.

Zespół cieśni nadgarstka – leczenie

Rodzaj metody leczenia choroby oraz czas jego trwania jest zależny od stopnia jej zaawansowania. Kiedy dolegliwości związane z chorobą nie są dotkliwe lekarze najczęściej zalecają;

• fizjoterapię,
• noszenie opaski uciskowej na nadgarstku;
• przyjmowanie większych dawek witaminy B;
• oszczędzanie chorej ręki.

W dalszej kolejności zalecają czasowe nieużywanie lub unieruchomienie ręki (noszenie na temblaku, założenie gipsu), ponieważ bezruch jest najskuteczniejszą (w 90%) metodą leczenia u osób z mało rozwiniętą chorobą. W bardziej zaawansowanych przypadkach stosuje się zastrzyki glikokortykosteroidowe bądź leczenie chirurgiczne, po którym niezbędna jest fizjoterapia.

Fizjoterapia w leczeniu zespołu cieśni nadgarstka

Bez wątpienia jest ona niezwykle ważna zarówno w przypadku postępowania zachowawczego, jak i pooperacyjnego. Jej celem jest przede wszystkim:

• zmniejszenie dolegliwości bólowych;
• poprawa ruchów ręki.

Najlepiej jeśli fizjoterapia w leczeniu zespołu cieśni nadgarstka odbywa się w centrum rehabilitacji. Zwykle obejmuje ona:

• terapię ultradźwiękami;
• masaż wirowy;
• ćwiczenia poślizgowe (automobilizacje splotu ramiennego i nerwu pośrodkowego);

Pomocna jest również m.in.:

• galwanizacja podłużna kark-ręka;
• krioterapia;
• akupunktura pól nerwu nadgarstka;
• elektrostymulacja punktowa trójkątna.

Artykuł powstał dzięki uprzejmości Centrum Rehabilitacji i Terapii – OpenMedical